Microkosmoscinema: zo laat het langspeeloeuvre van Laura Wandel zich na twee worpen samenvatten. Of kortlangspeeloeuvre: net als haar debuut Un monde klokt ook L’intérêt d’Adam af op een kordaat uur en een kwartier.

In haar eersteling pootte ze de camera neer op de speelplaats van een lagere school. Door de ogen van een zevenjarig meisje liet ze zien hoe daar het recht van de sterkste of de bruutste geldt – en hoe die speelplaats voor een kind een traumatiserende en cynische doorslag van de grotemensensamenleving kan zijn.

In haar eveneens immersieve opvolger stelt Wandel opnieuw een kind centraal. De vierjarige Adam is met ondervoedingsverschijnselen en een gebroken arm opgenomen in een pediatrisch ziekenhuis. Geen resultaat van kindermishandeling, maar van verkeerd gepercipieerde moederliefde. Adams moeder Rebecca (Anamaria Vartolomei) staat alleen in voor de zorg van haar kind, daar ze gescheiden leeft van de vader van Adam. Eigenlijk weet ze nauwelijks hoe dat moet. Wanneer Adam klaagt over buikpijn weigert ze hem vaste voeding te geven, wat uiteindelijk leidt tot het ziekenhuisverblijf en de tussenkomst van een maatschappelijk werkster die op het punt staat Adam onder te brengen in pleegzorg en Rebecca te verbieden haar kind nog te zien.

In tegenstelling tot Un monde ontvouwt het narratief in L’intérêt d’Adam zich niet vanuit het perspectief van het kind. Het eigenlijke hoofdpersonage is verpleegster Lucy (Léa Drucker) die inziet dat Adam zonder moederliefde een nog groter slachtoffer is. Adam weigert immers te eten zolang zijn moeder hem dat verbiedt, waardoor de artsen verplicht zijn om hem intraveneus te voeden. Lucy probeert Rebecca tot rede te brengen, terwijl ze tegelijkertijd rekening moet houden met de regelgeving die in het ziekenhuis geldt.

L’intérêt d’Adam is eigenlijk op zijn best wanneer er weinig of niets gebeurt, en wanneer de hectiek van de ziekenhuisomgeving raak geobserveerd centraal staat. Wandel toont hierbij haar vaste camerahand en het belang van research: het scenario kreeg nogal wat realiteitsinjecties nadat Wandel haar oor te luisteren legde bij ettelijke zorgverleners, maatschappelijk werkers, ouders en familierechters. De opeenvolging van taken, interventies en beslissingsmomenten evoceert bijna een tikkende tijdbom. Met als centraal ankerpunt daarin de acteermasterclass van Drucker. Bedrieglijk eenvoudig zet ze een gedreven adrenalinepersonage neer dat haar volgende stap al aan het anticiperen is terwijl ze eerst nog drie andere zaken moet regelen of omzeilen. Het lijkt Carlito Brigante in El Paraiso of de Grand Central Terminal wel. 

In een wereld waarin apathie steeds meer de bovenhand krijgt en menselijkheid verstrikt geraakt binnen rigide systemen is haar pleidooi voor een empathisch evenwicht een baken van gezond verstand. Niet alleen Drucker acteert de pannen van het dak: ook Vartolomei vindt de juiste groef, net als eender welke bijrolspeler die even of langer in beeld verschijnt.

Realisme is troef binnen dit intensief staaltje zweetcinema. Wat het eigenlijk jammer maakt dat Wandel soms een paar keer een duidelijke scriptingreep doet, een ‘ontvoering’ inclusief. Net zoals dat bij de broers Dardenne – hier van de partij als coproducenten – ook soms het geval is: een beetje thrillerpoer tussen de naden om het drama te voeden. Wat op zich niet nodig was, al is het begrijpelijk dat er (extra) drama wordt geïnjecteerd om de interacties tussen de personages op het scherp van de snee te houden en om het verhaal naar een net iets te gemanipuleerde catharsis te stuwen: het is en blijft film natuurlijk. 

Niet dat L’intérêt d’Adam daardoor aan kracht moet inboeten. Elke scenariobocht blijft geankerd aan het centrale dilemma van ofwel Lucy of Rebecca, gevoed binnen een biotoop waarin Wandel er zich voor behoedt om een vingerwijzend standpunt in te nemen. Wat maakt dat deze For Adam’s Sake – zoals deze prent internationaal wordt uitgebracht – zelfs tijdens de opzichtige plotingrepen een precair krinkelend winkelend filmding blijft. 

Gezien op Film Fest Gent.