Moest er een charlatan opduiken die je probeert wijs te maken dat Cold Storage een verloren B-film uit de jaren tachtig is die in een tijdscapsule of onder een kasseisteen is teruggevonden … er zou hier en daar een onoplettende pipo kunnen zijn die zich in de luren laat leggen. Ja hallo … Liam Neeson en Vanessa Redgrave waren zo oud nog niet in de jaren tachtig hé. En de rest van de centrale cast was nog niet eens geboren.

Maar toch … leg dit filmpje naast B-voer uit het nektapijtrubikkubustijdperk zoals The Return of the Living Dead en The Hidden en je zal heel wat gelijkenissen ontwaren – gooey gore ginbegrepen … excuus, inbegrepen. Je kan het ook naast Robert Wises 1971-verfilming van Michael Crichtons The Andromeda Strain leggen, daar er daarmee nogal wat inhoudelijk gelijklopend DNA terug te vinden is. Stilistisch is het een andere zaak.

Het zit zo: in 1979 valt een ruimtestation door atmosferische druk uit elkaar. Een zuurstoftank komt ongeschonden terug, landt ergens in het Westen van Australië en bevat een buitenaards schimmelvirus dat alle leven op aarde bedreigt. Want dat doen schimmelvirussen nu eenmaal. Dat gevaar wordt uiteindelijk in de kiem gesmoord, zij het niet voor eeuwig en altijd. Een deel van het virus wordt verzegeld in een koudeopslagplaats in Kansas, waar het jaren later uit ontsnapt.

David Koepp adapteerde zijn eigen roman uit 2019 tot een prent waarin de humorinsteek het haalt van de thrillerelementen. Wat al blijkt uit het casten van Stranger Things-habitué Joe Keery in de (hoofd)rol als een nachtwaker die dienst heeft in de faciliteit waarin hij per ongeluk het virus ontdekt – samen met collega Georgina Campbell doet hij dat. Uiteindelijk zal dit tweetal – bijgestaan door Neeson in biochemicuspak – er moeten voor zorgen dat onze wereldbol niet aan groene zombieschimmel ten onder gaat.

Het lijkt een film waarvan Koepp zelf de regie zou kunnen voeren, daar die niet zou misstaan in zijn rijtje B-vertier met titels als Stir of Echoes, Secret Window en Premium Rush. Het was echter de Brit Jonny Campbell – die op de set stond in reeksen als Westworld, Dr. Who en het Dracula-drieluik met Claes Bang – die de eer en het genoegen kreeg om met A-talent een B-film te draaien. En hij doet dat zeker niet onaardig. Cold Storage komt het meest tot leven tijdens de eikes-splattereffecten, zeker omdat die met de tong in de kaak worden gebracht. Het siert Koepp dat hij zijn centrale personages van een achtergrondverhaal probeert te voorzien, waardoor er een fiks aantal dialoogscènes te rapen vallen. Al hebben die weinig tot geen substantie en halen ze zelfs de rek wat uit het geheel. 

Zowel hoogtes als laagtes dus in deze prent die niet als een volledig geslaagd geheel de eindmeet haalt, maar hoogstwaarschijnlijk genoeg animo in huis heeft om elke liefhebber van sciencefictionhorrorhumor negentig minuten te verblijden. Nog meer zo als je de zombiekat ziet als een knipoog naar Fred Dekkers Night of the Creeps waar in het begin al dan niet toevallig eveneens een mysterieus tuig op aarde neerstortte. 

Soit, geestig filmpje voor wie dit geestig wil vinden. Fans van splatterleute vaneigenst, en waarschijnlijk die van Neeson die zich hier ergens in een geestestoestand tussen Bryan Mills en Frank Drebin bevindt. Uitkijken mag ook nog naar een bijrol van de tijdens de opnames zesentachtig jaar zijnde Vanessa Redgrave, Neesons schoonmoeder tijdens zijn huwelijk met Natasha Richardson die in 2009 stierf aan de gevolgen van een ski-ongeval. Voilà, zo goed als mee helemaal jullie zijn terug. Zeggen Yoda zou.