Elk huisje heeft zijn kruisje, elk monument zijn verhaal. Zo ook De Grote Boog ofte de Grande Arche de la Fraternité, te spotten in de wijk La Défense, vlakbij het Parijse stadscentrum. En dus niet te verwarren met de Arc de Triomphe aan de Champs-Elysées. Andere bouweeuwen, andere verhalen.

Het verhaal van La grande arche wordt netjes uit de doeken gedaan in L’Inconnu de la grande arche. En het zijn mooie doeken. Interessante en geestige ook. En finaal zelfs ietwat triestige. In 1982 lanceerde toenmalig Frans president Mitterand een nationale oproep voor het ontwerp van een twintigste-eeuwseversie van de Arc de Triomphe. Een kunstwerk dat niet zozeer militaire overwinningen eerde, maar zich zou focussen op de humanitaire idealen van la douce France. En ja, zo’n kunstwerk krijg je niet gratis natuurlijk. De competitie werd gewonnen door de Deense architect Johan Otto von Spreckelsen die met een marmeren vierkante constructie van honderdtien meter hoog voor de dag kwam. De uiteindelijke bouw startte in 1985, de inhuldiging vond plaats op de Franse nationale feestdag in 1989. Johan Otto was er toen al niet meer bij om de festiviteiten mee te maken.

Meer nog dan van een monument, is deze met zwier door Stéphane Demoustier in beeld gebrachte prent een portret van een man. von Spreckelsen was buiten de grenzen van Denemarken nauwelijks bekend toen hij werd uitverkoren om een iconisch monument in Frankrijk te ontwerpen. Tussen droom en daad lag echter een wereld van verschil. von Spreckelsens visie zorgde voor nogal wat bouwkundige kopzorgen en problemen, waardoor de samenwerking tussen hem en de Franse bouwheer Paul Andreu niet meteen van een leien dakje liep. Een in fijne vorm verkerende Claes Bang zet von Spreckelsen neer als een (waarschijnlijk iets te karikaturaal geportretteerde) doorzetter die overtuigd is van zijn eigen gelijk en niet bereid is om toegevingen te doen op zijn visie, creatie en ontwerp. Om zijn visie te realiseren zoals hij het wou bleek het politieke klimaat en het kostenplaatje uiteindelijk te diep. Waardoor von Spreckelsen het project uit handen gaf nog vooraleer de laatste marmeren steen was gelegd.

Opvallend in de cast: Xavier Dolan die Mitterands bureaucratische rechterhand Subilon met nogal wat komische flair neerzet als frankentellende pennenlikker die duidelijk niet is opgewassen tegen de scheppingsdrang van von Spreckelsen. L’Inconnu de la grande arche scoort zowel goede punten als filmisch vertier en als geschiedenisles, waardoor je aan het eind van de rit dubbele reden hebt om voldaan een cancan uit de botten te slaan. Vriendelijk ook van de makers om bij het begin al te melden dat er naast de nonfictie plaats is voor fictie, en dat bijvoorbeeld alle huiselijke scènes met von Spreckelsen en zijn echtgenote Liv (Sidse Babett Knudsen) bij de fictie mogen worden gerekend. Een van de vele kwinkslagen die maken dat deze prent zich tussen alle serieuze elementen door eveneens als zwierige monkelfilm laat bekijken.