Neen neen, het MCU is verre van dood, laat staan begraven. En als het toch al even onder een grafsteen heeft gelegen, dan heeft het die nu met vlag en wimpel weer van zich weggekegeld.

Met dank aan Peter Parker wiens Spider-Man: Brand New Day een wereldwijde openingsweekrecette van negenhonderd zevenentwintig miljoen liet optekenen. Daar kan je verdekke ettelijke blikken borstbollen en brikken wijnazijn mee kopen. Een buitensporig bedrag dat te zot is voor friendly neighbourhood woorden, en dat zelfs de bijna twee biljoen opbrengende recette van Spider-Man: No Way Home uit 2021 het nakijken geeft.

Die film beroerde destijds de harten van superheldenfans in het algemeen en die van Spider-Man in het bijzonder. Geen wonder dat elke fleem van duiding bij de kwalitatieve tekortkomingen resoluut werd weggelachen. Die lijn trekt zich door in Brand New Day. An sich matig en herkauwend vertier, zij het helemaal op maat van wat het poriestrelend doelpubliek verlangt. Regisseur Destin Daniel Cretton – die eerder Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings voor Marvel regisseerde – speelt netjes de kwetsbaarheid en relativerende humor van Spidey Parker uit met oog voor de verwachtingen van de achterban, en met respect voor de erfenis van het door Stan Lee en Steve Ditko bedachte personage. Tom Holland staat voor de vierde keer op het voorplan als Spider-Man, en speelt daarmee de vorige webslingers Tobey Maguire en Andrew Garfield definitief naar huis.

Aan het eind van No Way Home moest Parker noodgedwongen voor absolute anonimiteit kiezen om de wereld van de ondergang te redden. Aan de start van Brand New Day is Parker meer dan ooit een eenzaat: door zijn uitgewist verleden (her)kennen zijn vroegere vrienden hem niet meer terwijl hij in de weer is om New York te vrijwaren van gespuis allerhande. Ook het overlijden van tante May – Marisa Tomei verschijnt even in een cameo – weegt zwaar op zijn gemoed. Daarenboven en daarnaast krijgt hij af te rekenen met hypersensorische stoornissen zodat hij zijn superkrachten niet meer onder controle heeft: een nauwelijks verholen omfloerste metafoor voor de verwarrende puberteitsjaren is dat.

Ook zijn nieuwe tegenstander is opvallend jong: geen megalomane of wereldvernietigende superschurk dit keer, maar de jongemeisjesversie van Jean Grey. Daarmee fungeert Brand New Day tegelijkertijd als proloogfilm voor de nieuwe X-Men-reeks die Marvel in het MCU aan het integreren is. Een rol voor de slim gecaste Stranger Things-favoriet Sadie Sink die extra emotieanimo mag toevoegen voor de tienerpopulatie. En dan is er nog Zendaya als de MJ die Parker moet zien te heroveren om voluit gelukkig te kunnen zijn. Is het einde daarmee in zicht? Nee hoor. Zijn immers eveneens van de bijrolpartij: Florence Pughs Yelena Belova, Mark Ruffalo’s Bruce Banner – even in Hulkmodus zelfs – en The Punisher – die in Jon Bernthalvorm de sprong maakt van de televisiepoot van het MCU. 

Brand New Day offert heel wat potentieel complexloos vertier op door verder te bouwen aan Marvels franchisearchitectuur. Alweer geen losstaand superheldenavontuur dus, wel eens te meer een overbevolkte knooppuntrotonde die het verleden, het heden en de toekomst aan elkaar koppelt. Of hoe Spider-Man: Brand New Day naast de franchise in de franchise verder te zetten eveneens een strategische opwarmer is die de ensemblekrachtpatser Avengers: Doomsday mag inleiden. Nope, deze franchise is duidelijk nog niet aan het eind van zijn borstbollen- en wijnazijnlatijn.