Robin Hood. Afhankelijk van de filmversie(s) die je zag, zal je die kennen als schalkse ruiter of als sluwe vos. Die monkelend listig de rijken bestal vanuit zijn bomenschuilplaats in Nottingham Forest, en zijn buit daarna al dan niet volledig wegschonk aan de armen.

Michael Sarnoski ziet het anders. Schalks en sluw stonden niet in zijn woordenboek bij het uitwerken van The Death of Robin Hood. Een treurzang waarin de titelfiguur geen volksheld is, maar een meedogenloze moordenaar die zijn eigen legende ontkracht.

Eigenlijk heeft Sarnoski het bij het rechte eind: in middeleeuwse ballades werd Hood immers ook als een bloeddorstige geweldenaar omschreven. De romantische interpretaties van nobele en moreel rechtvaardig handelende vrijbuiter doken pas later op in fase twee-geschriften die vervolgens vlot hun weg vonden naar literatuur en film. Sarnoski keert dus feitelijk terug naar de bron door Robehood voor te stellen als een moordende bruut en niet als een schelm die al eens naar Bryan Adams durft te luisteren. Hij vond daarvoor inspiratie in een ballade uit de 17e eeuw waarin Hood zijn laatste levensadem uitblaast in een klooster in West Yorkshire door de hand van de moeder overste daar.

The Death of Robin Hood is een duistere, donkere en deprimerende affaire. Hood – Hugh Jackman met een baardarchitectuur die het Odysseus-gewas van Matt Damon een poepje laat ruiken – doodt in de beginscène al meteen een kind, waarmee Sarnoski quasi onmiddellijk het meedogenloze karakter van ‘zijn held’ laat zien. Little John was trouwens een even grote barbaar, komen we te weten. Op de vlucht voor wraakzuchtige belagers komt Hood zwaargewond in het klooster van Kirklees terecht waar oppernon Brigid (Jodie Comer) hem maar al te graag wil helen. Tot ze ontdekt wie haar patiënt echt is.

Sarnoski bedekt zijn film onder een mistroostig deken: desolate Ierse berg- en rotslandschappen, weemoedige liederen, ondoordringbare mistflarden, brutale mutilaties … het dient allemaal om Jackmans interpretatie van uitgeputte outlaw op zoek naar verlossing mee vorm te geven. Een opwindende film levert het niet op. Eerder een voor de hand liggend afscheidsgedicht, hier en daar opgesmukt met actie- en thrillerelementen om een al dan niet vals gevoel van vaart te creëren.

Wie in de stemming is voor de deconstructie van een mythe kan zijn gading vinden in deze testamentfilm, wie het toch allemaal liever speelser, fleuriger en Flynnerig-Rathbonerig heeft zal waarschijnlijk eerder vermoeid – en wie weet zelfs knikkebollend – het hoofd schudden. Vergeet Oo-De-Lally, dit is Woe-De-Lally.