Cao Thị Hậu is een oudere vrouw uit een landelijke regio in Vietnam. Zij behoort tot de Rục-gemeenschap, een etnische minderheid die tot in de jaren ’50 geïsoleerd in grotten leefde, tot de regering hen naar dorpen verplaatste. Vandaag woont ze bij haar kleinkinderen, aan wie ze de fragiele Rục-taal en traditionele kennis liefdevol doorgeeft. Intieme observaties, gefilmd op korrelige 16 mm, onthullen de schoonheid van kleine alledaagse momenten, de tederheid van familiebanden en de stille kracht waarmee zij haar cultuur en traditie levend houdt. Het resultaat is een poëtisch familieportret, waarin het geluid van bladeren, modder en druppelend water een akoestische partituur vormt die de zintuigen prikkelt en stille verwondering oproept.