De Friday The 13th-franchise – en bij uitbreiding het volledige slashergenre – inzetten als blauwdruk voor een metatekstuele en postmoderne bespiegeling over gender- en seksuele identiteit? En daarbij zowel Sean S. Cunningham, David Cronenberg als David Lynch voor de geest halen en Wes Craven, Harvey Weinstein, Pamela Springsteen, Jason Blum en nog heel wat andere namen droppen?

Zacht eitje blijkbaar voor de non-binair transfeminiene Jane Schoenbrun, die het allemaal klaarspeelt in het inspirerend getitelde Teenage Sex and Death at Camp Miasma. Miasma is trouwens niet zomaar een lukraak gekozen woord. Elk zichzelf respecterend woordenboek leert je dat het synoniem staat voor ‘giftige en ziekmakende atmosfeer’. Zo weet je meteen waar de klepel klingelt in het zomerkamp waarvan sprake.

Een zomerkamp dat verdacht veel weg heeft van die in Crystal Lake waar Jason Voorhees en zijn moeder wraak- en moordzuchtig ronddwaalden. In de Camp Miasma-reeks is het de gemaskerde Little Death – Jan Verheyen heeft er niets mee te maken – die bloederig toeslaat met een speerharpoen. En dat om min of meer dezelfde reden als waarom Jason aan het moorden sloeg. In Friday the 13th lieten onoplettende en vrijende begeleiders hem voor dood achter in het aanpalende meer, in Camp Miasma verdronk euhm … Little na fender gender te worden gepest.

Camp Miasma is – in een nagenoeg perfecte Friday the 13th-symbiose – een langlopende filmserie met popiconografie, merchandising en dies meer. Queerfilmmaakster Kris Williams (Hannah Einbinder) krijgt de kans om de franchise te rebooten, en trekt ter voorbereiding naar de als kluizenaarster levende final girl uit de eerste Miasma-film. Die Billy Presley (Gillian Anderson) leeft volledig teruggetrokken op de originele filmsets, en onthult langzaamaan wat Little Death écht voor haar betekent.

Schoenbruns voorliefde voor slasherfolklore is duidelijk uit zowat elk frame. Probeer als mes en masker-geek maar niet te kwijlen tijdens de onwijs gave begingeneriek. Of niet naar de maan te huilen bij de vele reconstructies en auditieve verwijzingen. Vooral wie al eens een Voorhees- of Kruegerpyjama draagt, heeft reden om de duimen af te likken: sommige scènes uit de franchises worden welhaast tot op de millimeter accuraat gekopieerd. 

Net als in We’re All Going to the World’s Fair en I Saw the tv Glow zet Schoenbrun horror, fantastiek en persoonlijke herinneringen in als lichamelijke en emotionele therapie, met een focus op genderdeconstructie en transervaringen. Da’s geen hooi meer dat op de vork ligt, maar een serieuze zak patatten. Overeind blijven is de boodschap wanneer Schoenbrun in het tweede deel van de prent laag boven laag boven laag blijft stapelen. En daarbij het (vrouwelijk) orgasme laat uitgroeien tot een buitenlichamelijke ervaring waarin seks, dood – én film – met elkaar verbonden zijn. Er zijn er al van minder tureluurs geraakt en in de ananasyoghurt gevlogen.

Voor humor is eveneens plaats in dit duidelijk Lynchiaans universum. Lachen en monkelen kan met de weinig omfloerste naam en de niet bepaald handige ventilatiegatoutfit van de moordenaar, en met de duidelijke prikken naar het reilen en zeilen in het hedendaagse Hollywood. En te bedenken dat dit ook Teenage Sex and Death in het praathuis had kunnen zijn als Schoenbrun met Ed en Willem Bever was opgegroeid in plaats van met Jason en Pamela Voorhees.