Als je een Steven Spielberg-, Amblin- of BMX-eerbetoon wil maken, dan doe je er als cineast uiteraard slim aan om aan te kloppen bij een collega-Spielbergadoreerder. Of waarom niet bij Spielberg zelf? David Robert Mitchell koos voor de eerste optie en speelde zijn script voor The End of Oak Street door aan J.J. Abrams, die met Super 8 in 2011 al zijn eigen Amblinhommage had gemaakt. Oak Street bevat bovendien mysterieuze elementen die niet zouden misstaan in Abrams’ Cloverfield universum, wat hun samenwerking des te logischer maakt.

The End of Oak Street is Mitchells eerste echt commerciële titel: The Myth of the American Sleepover was er voor het festivalpubliek, It Follows voor de horrorfans, en Under the Silver Lake voor iedereen die vond dat David Lynch gemakkelijke films maakte.

In Oak Street wordt een volledige Amerikaanse voorstad anno 1982 opgeslokt door een wormgat. Alle huizen en straten belanden plots in de prehistorie, waar nogal wat hongerige en opvallend harige dino’s rondhuppelen die in hun nopjes zijn met de nieuwe prooien. Ook de Platts (moeder Anne Hathaway, vader Ewan McGregor, dochter Maisy Stella en zoon Christian Convery) moeten zien te overleven tussen de saurussen terwijl ze op zoek gaan naar een wormgat dat hen terug naar hun eigen tijd kan brengen. Een beetje gek? Meer dan een beetje zelfs. Veel uitleg krijg je niet over de wormgatengeschiedenis. Er is zelfs geen wetenschapper die het op zijn Doc Browns probeert te verklaren. Tijdens een praatscène zijn het de Platts zelf die denken te weten wat er is gebeurd. Da’s wel erg gemakkelijk.

Opvallend is dat Mitchell zijn te-nemen-of-te-laten-premisse in de luwte inzet voor een ‘ja maar, wacht even’-tijdscontinuüm waarin je kan blijven palaveren over het echte lot van de personages. Dat doet hij onder meer met een dubbele verschijning van het buurmeisje in het eindshot, als een bijna onopvallend detail in de achtergrond. Een eindknoop die toch te gordiaans is voor een film die zijn publiek lokt als een afgeleide van Jurassic Park en Jurassic World.

Maar Mitchell wou dus duidelijk meer dan zomaar een simpele popcornfilm maken. Tussen de dinotenen door zit een tot nadenken stemmende sciencefictionprent verborgen die tegelijkertijd een beeld schetst van een getroebleerd gezin. Dat laatste had ook niet gehoeven: de sleet op de relatie tussen de bazige Hathaway en lamme goedzak McGregor voelt geforceerd en clichématig, en maakt dat de emotionele betrokkenheid eerder daalt dan stijgt. Gewone fun and run … wo bisto?

Is het dan enkel fronsen geblazen met deze onuitgeklaarde sciencefictioncontradictie? Neen, want de dinoscènes stellen als de echte koopwaar niet teleur, al ogen ze na een tijdje repetitief. Het gros van de grauw-en-gromscènes is netjes in beeld gebracht. Soms toont Mitchell de beesten bij wijze van aperitief slechts gedeeltelijk of in de achtergrond vooraleer ze met volle kracht te laten aanvallen. Hoe je het ook draait of keert, het zijn deze scènes die het geheel op de rails houden, niet de meer vragen oproepende dan antwoorden gevende metafysica die als een gesluierde wolk grote delen van het narratief in de mist en nevelen doet verdwijnen.

Of hoe het zich als een evidente en publieksvriendelijke binnenkopper etalerende The End of Oak Street eigenlijk een soort ritmisch haperende miniversie van Under the Silver Lake blijkt te zijn. Over een wolf in schaapskleren gesproken.