In het midden van een rustig en verlaten veld strekt zich tot aan de horizon een lege autostrade uit, inactief en aan het verkommeren sinds de aanleg ervan enkele jaren geleden. Net naast het overwoekerde asfalt, slechts op enkele meters van de vangrails, bevindt zich een alleenstaand huis met een kleine tuin. In dit huis woont een familie. Het is het begin van de zomer en de werken worden opnieuw aangevat. De autostrade zal in gebruik genomen worden. Letterlijk aan de rand van de snelweg geplant, in een onophoudelijk en steeds oorverdovender lawaai, raakt de familie haar evenwicht en het noorden kwijt. Ze plooit zich terug op zichzelf om gemarginaliseerd, beetje bij beetje in een sombere mallemolen weg te glijden.