Welkom in de wondere wereld van schijnhuwelijken en de daarbij horende malafide praktijken. Jawel, de broers Dardenne hebben na ondere andere mensenhandel en werkloosheid nog maar eens een stukje marginaliteit ontgonnen. Een Dardenne-film zoals andere dus ?  Ja en nee.
Jean-Pierre en Luc Dardenne vertellen hun verhaal nog steeds met de camera heel dicht op de gezichten van de personages. Emoties puur en van dichtbij blijft het motto. De stijl is weliswaar niet meer zo schokkerig als voorheen, en cinematografisch is alles wat meer beheerst. Een eerste aanduiding dat de broers het ditmaal toch een ietsje anders aanpakken. Er zijn zelfs streepjes muziek te horen op de soundtrack.

Allemaal functioneel (de muziek is te horen via radio’s, cd-spelers of in een café), maar toch… het zorgt voor een extra dimensie in een landschap dat auditief voorheen enkel werd gedomineerd door natuurlijke stadsgeluiden. Bovendien is er ditmaal ook een ‘echte’ plot. Het scenario bevat een paar wendingen die de film de allure van een thriller meegeven, en ook hier wijken de broers af van hun eerder observerende drama’s “La Promesse”, “Rosetta”’, “Le Fils” et “L’Enfant”.

“Le Silence De Lorna” is gesitueerd in Luik. Het leefterrein van de jonge Albanese immigrante Lorna (een voortreffelijke Arta Dobroshi, die speciaal voor deze prent Frans leerde spreken). Haar droom: samen met haar lief Sokol een snackbar openen. Haar probleem: geld. De oplossing: door een schijnhuwelijk de Belgische nationaliteit verkrijgen. Onder dwang van mensenhandelaar Fabio verbindt ze haar lot aan dat van de plaatselijke junkie Claudy (Jéremie Renier, eerder al te zien in “La Promesse” en “L’Enfant”). Claudy aanvaardde om met Lorna te huwen in ruil voor wat geld, en waarschijnlijk ook voor de genegenheid, want Claudy wil maar kan niet afkicken. Hij ziet Lorna als laatste ankerplaats, en zou eigenlijk liever bij haar blijven dan (zoals afgesproken) na een tijd van haar scheiden. Bovendien weet Claudy niets af van de plannen van Fabio en Lorna. Fabio wil Lorna ook uithuwelijken aan een Rus die zo op zijn beurt ook de Belgische nationaliteit wil verwerven. Maar dan moet eerst Claudy wel van het toneel verdwijnen…

“Le Silence De Lorna” valt niet direct in de juiste plooien. In het begin vergt het nogal wat tijd om in de geest van protagoniste Lorna te kunnen kruipen, maar gaandeweg openbaart zich een film die zich kan meten met pakweg het beste werk van Ken Loach. Vooral de relatie tussen Lorna en Claudy is krachtig. Het wordt duidelijk dat Lorna niet de harde tante is voor wie ze zich uitgeeft, en dat ze echt wel wat voelt voor Claudy. Gevoelens die ze willens nillens in de kiem moet smoren: enerzijds omdat ze haar toekomst wil uitbouwen met Sokol, anderzijds ook omdat ze een speelbal is in de handen van Fabio.

Ergens halverwege kentert het verhaal. Een cruciale gebeurtenis wordt niet getoond, en zelfs nauwelijks aangekondigd: even dachten we dat de projector zijn spoelen door elkaar had geklutst, maar dat bleek uiteindelijk niet het geval. De Dardennes nemen een narratief risico, en geven na dit scharniermoment een thrillerdraai aan hun speelveld, waarbij ze niet kiezen voor de makkelijke weg. Wanneer het geweten van Lorna langzaamaan (en eigenlijk nogal bruusk) openbloeit en alles afstevent op een ambigu einde, zullen heel wat kijkers bij de ontknoping misschien even het spoor bijster geraken. Ergens past het wel: een happy end is sowieso niet aan de Dardennes besteed en de broers laten ditmaal voldoende ruimte om het publiek zelf te laten beslissen hoe ze de toekomst van Lorna zien. Of dit nu al dan niet de beste film van de Waalse broers is, blijft een open vraag. Feit is dat ze als cineasten gegroeid zijn, en dat maakt ons alvast benieuwd of het duo verder gaat op dit opgefriste elan.