“National Lampoon’s Loaded Weapon I” is een verzamelde weerzien met oude bekenden. Zo komen scènes uit “Dirty Harry” en “Wayne’s World” even om het hoekje gluren, alhoewel de makers het vooral gemunt hebben op de Lethal Weaponreeks, “Basic Instinct” & “Silence of the Lambs”.

Deze prenten worden, conform de smalle regels van deze dolle parodieëncultus, compleet door de mangel gehaald zodat er vaak geen spaander meer van intact blijft. Sinds het ZAZ-trio een dikke hit scoorde met hun “Airplane” (Flying High) in 1981 komt ieder zichzelf respecterende Amerikaanse filmstudio wel met een dergelijk product af, want ze zijn meestal ontzettend goedkoop gemaakt en er komt het benodigde volk op af. Volgend maand bv. mar “Hot Shots 2” zijn ding komen doen.

In “Loaded Weapon” werd als uitgangspunt de plot van de eerste Lethal Weapon gekozen : een blanke (Emilio Estevez) en zwarte Samuel L. Jackson) politieman worden aan elkaar geteamd en samen komen ze op het spoor van een bende nietsontziende drughandelaars.
Goed voor de nodige spanning in “Lethal Weapon”, in “Loaded Weapon” verloopt het opzettelijk idioot. Een verhaal is hier immers niet belangrijk, enkel het percentage geslaagde gags per minuut telt. Nu kunnen parodieën ontzettend leuk zijn (wacht maar tot U de Married with Childrenversie van “Indecent Proposal” te pakken krijgt).

Toch is ook deze “Loaded Weapon” in hetzelfde bedje ziek als pakweg “Hot Shots” : 60 % van de geëtaleerde nonsens is ongemeen aardig, 20 % gaat volkomen de mist in, en het resterende aantal mocht eigenlijk nooit levend de montagekamer verlaten hebben. Meestal zijn het de rand- of achtergrondgags die het meest potentieel in huis hebben, de scènes die ook maar een fractie proberen om de schaarse plot te illustreren verkeren in acute ademsnood.

Regisseur Gene Quintano schreef in een dubieus verleden twee scenario’s voor de Police Academyreeks, en dit vormt uiteraard geen gouden toegangsticket naar betere tijden, opmerkelijk is wel het groot aantal cameo’s (gastverschijningen) dat hier te bespeuren valt.
Mis zeker Bruce Willis niet, want zijn opkomst is een echte parel. Maar goed, eigenlijk vraagt een dergelijk warhoofdig ontspanningsproduct niet om onder de analyseloep terecht te komen, en wanneer u uw kritische geest thuis aan de kapstok of in de wasmand achterlaat, zal dit korte huwelijk tussen originaliteit en stupiditeit best wel in goede aarde terechtkomen.