Op het regisseurscurriculum van de Brit James Watkins prijkten dusver twee geslaagde horrorprenten. Debuteren deed hij in 2008 met de torture porn “Eden Lake”, waarin twaalfjarige crapuultjes Kelly Reilly en Michael Fassbender op de barbecue gooiden. Die lakmoestest voor gevoelige zielen werd in 2012 opgevolgd door de spookhuisthriller “The Woman In Black”, en die groeide met Daniel Radcliffe op het voorplan uit tot een dikke hit. Voor zijn derde film laat Watkins de horror links liggen, en pakt hij uit met een actiepudding die zo uit de stal van Luc Besson zou kunnen komen.

Een explosie in Parijs waarbij vier doden vallen triggert een CIA-cel in Frankrijk. CIA-agent Sean Briar (Idris Elba) krijgt de opdracht om de dader te klissen vooraleer de Franse geheime dienst in actie treedt. De hoofdverdachte blijkt eveneens een Amerikaan te zijn: de zakkenroller Michael Mason (Richard Madden, een van de sterkhouders van het HBO-fenomeen “Game Of Thrones”) is duidelijk herkenbaar op camerabeelden die tijdens de aanslag werden genomen.

Het kost Briar niet veel tijd om Mason bij de lurven te vatten, maar daarmee is de zaak niet echt opgelost. Mason heeft op zich immers niets met de bomaanslag te maken daar hij de tas met de in een teddybeer verborgen bom stal van een vrouw op een trap en geen weet had van de explosieve inhoud. Briar verplicht Mason hem te helpen om die vrouw op te sporen in de hoop zo te kunnen voorkomen dat er nog meer aanslagen volgen. Waarop zich een complot ontspint waarvan de finale door de booswichten voorzien is op Bastille Day, de nationale feestdag van Frankrijk.

Laat ons een felis sylvestris catus een felis sylvestris catus noemen: intrinsiek is “Bastille Day” bagger van het bovenste schap. Een plot die enkel levensvatbaar is binnen de zelfafgebakende grenzen van de B-film, personages die geen enkele hartslag vertonen, clichés die nog hoger reiken dan de papierberg in Panama … niet echt een film die garant staat voor een biosavontuur met een grote B. Tot daar de negatieve toon. Met de positieve pruik op gezien en geschreven valt er toch de nodige lol te beleven aan dit wegwerptussendoortje. Watkins komt op de proppen met een paar entertainende actiescènes – waaronder een dakachtervolging die nogal nadrukkelijk solliciteert voor een “Jason Bourne”-award, laat alles in een rotvaart voorbijrazen en houdt de knipoog nooit ver van de tong in de kaak. Het enige dat ontbreekt is Droopy die halverwege verschijnt met een “ridiculous is’nt it”-bordje.

Vlug gezien en even vlug vergeten, deze “’Bastille Day”, maar in al zijn eenvoud toch beter te verteren dan pakweg het ridicuul-ergerlijke “London Has Fallen” dat her en der nog steeds bioscoopcomplexen onveilig maakt.