Anton Grot studeerde kunstgeschiedenis in Krakau en Königsberg en vertrok omstreeks 1907 naar de Verenigde Staten. In 1913 ontwierp hij decors voor Lubin en maakte daarna de overstap naar Paramount. In 1922 trok hij naar Los Angeles, in 1927 ging hij aan de slag bij Warner - hij werkte zich daar op tot hoofd van de art-afdeling - en dat bleef zo tot 1948.

Anton Grot heeft in zijn carrière gezorgd voor prachtige decors die steeds op de best mogelijke manier de sfeer weergaven die werd beoogd in een film. Hij deed dit onder meer voor collega-emigranten als Michael Curtiz en William Dieterle.

Tijdens de Oscar-uitreiking van 1941 kreeg hij een speciale/technische Oscar voor iets wat hij zelf had uitgevonden: een machine waarmee de illusie werd gewekt dat er een rimpeling of golven op het water zichtbaar was/waren die ook voor lichteffecten en omstandigheden van heel slecht weer in of rond oceanen zorgden. Het was iets wat voor het eerst werd gebruikt in The Sea Hawk (1940) (n.v.d.r. dit soort van Oscars wordt bij ons niét weerhouden als een (échte) Oscar).

Nadat hij zich had teruggetrokken uit de filmwereld en als het ware in pensioen was, hield Anton Grot zich voornamelijk bezig met schilderen.

Zeer uitzonderlijk werd Anton Grot al eens vermeld als Anton F. Grot, zoals in de generiek van Walking Back bijvoorbeeld.